Bukas

Ni Mariz Alliah K. Peñaflor

Tumingin ako sa aking relo.

Alas-onse na pala ng gabi. Kagaya ng dati halos nangangalahati pa lamang ang aking araw samantalang malapit nang sumapit ang umaga. Halos hindi ko na masalat ang likod ng aking computer sa sobrang init nito. Tapatan ko kaya ng electric fan?

Tama. Binuksan ko ang isa pang electric fan. Hindi ko naman kasi maaaring iharap sa computer yung electric fan na gamit ko dahil sobrang init sa kwarto ko.

Kung meron lang sana kaming air con. Ang kuripot kasi nina mama at papa, samantalang kayang-kaya naman nilang bumili ng air con kahit ilan pa.

Hay, kailan ba kasi matatapos tong thesis na to. Isang buwan ko na yata itong pinagkakapuyatan. Ilang bumbilya na din ang naipalit sa kwarto ko dahil laging nag-sho-short circuit. Hindi ko naman pwedeng patayin habang nagco-computer ako dahil masama naman sa kalusugan ang sobrang radiation. Ano ba kasing meron sa linya ng kuryente?

Aandap-andap na naman ang ilaw. Hay, mukhang alam ko na to. Sige na nga magpahinga ka muna, naibulong ko na lamang sa sarili ko.

Pinatay ko ang ilaw sa pangambang magshort circuit nanaman. Noong isang gabi lang kasi ay may nasunugan sa aming barangay. Ayaw ko namang mag-Pasko sa kalsada.

Hay, kailan ba kasi matatapos ang thesis na to. Kanina lang, napanood ko sa TV na magkakaroon ng isang oras na malawakang pagpatay ng ilaw sa buong mundo, sa ganap na alas-dies ng gabi,  para makatulong ng kahit kaunti sa kalikasan, pero heto pa rin ako bukas lahat ng may elektrisidad. Ilang porsiyento kaya ang tulad ko, na hindi nakikiisa? Sana hindi naman umabot sa limampung porsiyento, kung hindi, wala pa lang saysay ang adbokasiyang ito dahil hindi lahat ay handang sumuporta.

Ang hirap na kasi mabuhay sa panahong ito ng walang kuryente, pero hanggang kalian kaya tayo mabubuhay sa mundo kung hindi natin aayusin ang paggamit dito?

Nakakatakot rin palang isipin.