Iba

Ni: Mariz Alliah Peñaflor

Tiniklop kong muli ang maliit na papel saka akmang ibabalik sa garapon. Pero bago ko pa man ito maihulog ay nagsalita ang babae sa aking harapan.

“Ate, wag n’yo na po ibalik. Sa inyo na po iyan,” sabi niya nang nakangiti.

Nginitian ko siya nang bahagya saka nagsimulang lumakad palayo. “Aanhin ko naman ito?” Sabi ko sa isip ko. Pero syempre, dahil ayokong ma-offend siya, kinuha ko na rin. Ayoko namang itapon lang sa basurahan dahil parang ang sama naman n’on tingnan kaya’t iniipit ko na lang ito sa aklat na aking hawak.

Kung anu-ano nanaman ang pinagagawa ng mga propesor nila. Buti na lang at libre ito, kung hindi ay hindi na ako dadampot ng munting papel sa kanilang garapon. Sa aking pag-iisip ay hindi ko napansin ang malaking ugat na nakaharang sa daraanan ko. Paghakbang ko, tila ba isang teleserye ang naganap. Naramdaman ko ang pag-angat ng aking mga paa sa lupa kasabay ng paglipad ng aking aklat. Ang munting papel ay para bang isang eroplanong itinangay ng hangin patungo sa kalangitan. Tapos, humampas ang aking tuhod sa punong mapanlinlang. Huminto ang mundo ng mga taong naglalakad. Natulala. Sa gigld ng aking mga mata ay nakita ko ang kanilang mga mukha, para bang natatawa ngunit nag-aalala. Syempre, upang mabawasan ang aking pagkapahiya ay dahan-dahan akong tumayo, pinulot ang aking dala, at naglakad na parang walang nangyari.

“Bwiset.. nakakahiya” bulong ko sa aking sarili. Siguro’y mga tatlumpung minuto ko ding pinagninilay-nilayan ang masaklap na kaganapan kanina, nang aking maalala ang paglipad ng munting papel. Buti pa siya, sa gaan ay tinatangay ng hangin, hindi katulad ko na hinihila ng pwersa ng lupa. Tapos, kapag huminto ang ihip ng hangin ay dahan-dahan naman itong ibababa. Hindi nito mararamdaman ang sakit na aking natamo. Hanggang saan naman kaya ang narating nito? Umabot kaya ito sa kalsada? O mas malayo pa? Kung nakadarama kaya ang munting papel, ano kaya ang pakiramdam niya sa biglaang paglipad?

Napalinga ako sa paligid dahil sa tanong na ito na sumagi sa aking isip. Oo nga, ano kaya ang pakiramdam na maging isang puno? Siguro ay naiinis sila kapag may umiihi sa kanilang katawan. Siguro gusto nilang manggulpi minsan. Ano kaya ang pakiramdam na maging isang langgam? Yung tipong kumaripas ka na ng takbo ay nahuli ka pa rin ng mga daliring kung hindi ka pipisain ay ikaw nama’y pipitikin palayo. Gaanong takot kaya ang nararamdaman nila? Ano kaya ang iniisip ng mga buwaya sa dagat kaya’t nangangagat sila ng mandaragat? Takot kaya sila o kaya’y gutom?

                Napakaraming misteryo ng buhay, "bakit ako ay tao at siya naman ay manok?" Mahirap maintindihan, pero paniguradong may magandang dahilan. Ang hirap mangatwiraan lalo pa’t wala namang paliwanag ang nakapagbibigay ng totoong paglilinaw. Nakakatawang isipin na may talinong nakabuo ng ganitong klase ng pagtatagpo, hindi ba?

                “Siguro nama’y nakahahanap rin sila ng paraan upang maging masaya,” bulong ko. Kung paano, hindi ko matitiyak, pero kung hindi naman natin ipagpapalagay ang ganito, nakakalungkot ang kanilang kapalaran sa mundong ito. Hay! Bakit ba ako masyadong nag-iisip? Nadadagdagan lang ang sakit ng aking ulo. Ganun pa man, para sa akin ay may kabuluhan ang mga tanong na ito, sapagkat naniniwala ako na ang bawat-isa ay may espesyal na disenyo.